Choroby pasożytnicze

W naszym kraju pasożytów mających znaczenie w patologii człowieka jest niewiele. Poza pasożytami skóry (świerzb) występują u nas pasożytnicze inwazje przewodu pokarmowego. Choroby te są przejawem niskiej kultury higienicznej ludności.

W wieku dziecięcym najczęstsza jest otosica. Owsiki są to małe, nitkowate robaki, długości od kilku milimetrów do 1,5 cm. Zakażenie owsikami następuje bezpośrednio od chorego. Pasożyty składają jaja na skórze w okolicy odbytu. Wychodząc w celu złożenia jaj, powodują swędzenie i wywołują drapanie okolicy odbytu,, szczególnie przez sen. W ten sposób jaja dostają się na palce dziecka i dalej albo nastąpi ich przeniesienie na innych, albo ponowne samozakażenie. Leczenie jest stosunkowo proste, polega na przestrzeganiu higieny oraz na tym, aby dziecko spało w ubiorze uniemożliwiającym drapanie się. Oczywiście, rzeczą ważną jest mycie rąk i krótkie paznokcie.

Kolejną chorobą pasożytniczą jest glistnica ludzka, czyli zakażenie glistami, mającymi wygląd podobny do dżdżownicy. Zakażenie następuje przez spożycie (np. z jarzynami) jaj, które przebywały w glebie. Bezpośrednie zakażenie jest niemożliwe, ponieważ cykl rozwojowy glisty wymaga, by jaja przebywały przez pewien czas w warunkach tlenowych. Larwy wykluwające się w przewodzie pokarmowym z połkniętych jaj odbywają złożoną wędrówkę po ustroju, by już jako dorosłe osobniki zakończyć ją w przewodzie pokarmowym. Tu następuje składanie jaj (w wielkich ilościach) i wydalanie ich z kałem.

Inwazja glistnicza może dawać wiele różnych dolegliwości, jak reakcje alergiczne, niedokrwistość, bóle brzucha itp. Leczenie jest stosunkowo proste. Tasiemiec jest to pasożyt wyglądem zbliżony do tasiemki, składający się z licznych członów. W miarę rozwoju człony te obumierają i wypełnione jajami zostają wydalane. Pasożyt ten może mieć kilka metrów długości, nawet ponad 10, i powoduje wyniszczenie ustroju poprzez pochłanianie z przewodu pokarmowego znacznych ilości cennych składników pokarmowych. Zakażenie tasiemcem następuje poprzez spożycie zakażonego mięsa. Inne choroby pasożytnicze nie odgrywają w Polsce większej roli.

Niektóre ważniejsze z punktu widzenia pedagogicznego choroby niezakaźne

Choroba reumatyczna. Przed kilkunastu laty była to najgroźniejsza choroba dzieci starszych i młodzieży, a w latach pięćdziesiątych stanowiła główną przyczynę zgonów. Dziś znaczenie jej zmalało, jest jednak nadal stosunkowo częsta.

Patogeneza tej choroby jest dość złożona, a u jej podstaw tkwi drobnoustrój- paciorkowiec hemolizujący. Wywołuje on anginę, zmiany zapalne zatok przynosowych, ogniska ropne około korzeni zębów i tym podobne zmiany nieswoiste. Dopiero uczulenie na jady paciorkowca wywołuje chorobę o charakterze alergicznym, dotyczącą przede wszystkim tkanki łącznej.

Początkowo pojawiają się nawracające epizody ostrej iniekcji paciorkowcowej, których konsekwencją jest przewlekły proces reumatyczny. Przebieg choroby reumatycznej jest długi, trwa ona niekiedy parę lat. Charakteryzuje się okresami’ zaostrzeń (po nowych infekcjach) oraz okresami remisji, czyli poprawy i względnego spokoju. Choroba ta najsilniej oddziałuje na układ kostno-stawowy, objawy to najczęściej obrzęki i bóle stawów przy podwyższonej ciepłocie ciała. Potem pojawiają się zasadnicze zmiany w naczyniach krwionośnych, zmiany zapalne mięśnia sercowego, zmiany zastawkowe, które prowadzić mogą do wad serca.

W okresie zaostrzeń układ krążenia wykazuje zmniejszoną wydolność wysiłkową, przeto zasadniczym problemem profilaktycznym jest chronienie chorych dzieci przed nadmiernym wysiłkiem.

Na zwalczanie choroby reumatycznej duży wpływ ma praca lekarzy stomatologów (lepszy stan uzębienia dzieci) oraz lepsza opieka lekarska w wypadku leczenia angin, zmian zapalnych i ropnych o różnej lokalizacji, wywoływanych przez paciorkowce.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>