Fazy wychowania zdrowotnego

Jednakże bardziej pełny i świadomy współudział w procesie wychowania zdrowotnego w postaci samowychowania (autoedukacji) ma miejsce dopiero w końcowej fazie okresu dojrzewania, która przypada na lata nauki w szkole ponadpodstawowej. Charakterystyczną cechą tego okresu jest osiągnięcie przez ucznia na tyle wysokiego poziomu dojrzałości psychospołecznej, że możliwe staje się świadome współtworzenie wartości zdrowotnych. Są to lata, dla których typowe jest poddawanie rewizji dotychczasowych postaw, zachowań, nawyków, wzrost krytycyzmu, samokontroli. Całkowitej zmianie ulega także stosunek do samego siebie, do swego ciała, do własnego i cudzego zdrowia.

Wymieniane fazy wychowania zdrowotnego, zdeterminowane przede wszystkim zmianami psychofizycznymi zachodzącymi w procesie rozwoju ontogenetycznego, zmuszają nauczyciela wychowawcę do odmiennego sposobu pracy wychowawczo-zdrowotnej w odniesieniu do różnych grup dzieci i młodzieży.

Jednak bez względu na to, w jakim środowisku działa nauczyciel, musi on przede wszystkim poznać swoich wychowanków, tj. zaznajomić się z poziomem ich wychowania zdrowotnego. Nigdy bowiem grupa dziecięca nie stanowi monolitu, ponieważ dzieci, wywodząc się z różnych środowisk domowych, osiągają różny poziom wychowania zdrowotnego.

Chodzi tu przede wszystkim o zorientowanie się, jakie potrzeby zdrowotne wykształcono dotychczas u dzieci w danej grupie, z jakim zasobem umiejętności i nawyków weszły one do grupy (szkolnej, przedszkolnej itp.). Trzeba przy tym brać pod uwagę nie tylko samego ucznia, ale także środowisko, w którym on się wychowuje (środowisko domowe, środowisko pozadomowe, grupy rówieśnicze itp.).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>