Klasyfikacja i podział na formy kliniczne cz. III

U młodzieży o postawie agresywnej motywacja jest inna. Wcześniej niż w szkole średniej pojawiają się trudności w nauce i wynikają one z niskich zdolności oraz zaniedbań środowiskowych, braku zainteresowań. Uczeń jest przez szkołę dezawuowany, podkreśla się jego małą wartość, dopatruje się złej woli. Rodzi się poczucie zawiści w stosunku do tych dobrze uczących się, chwalonych przez nauczycieli rówieśników. Szkoła staje się nudna – to, co się w niej dzieje jest nieciekawe, niezrozumiałe, a czasami przykre. Nawet wf wbrew logicznemu oczekiwaniu nie zawsze daje sukces kompensujący niepowodzenia.

W obydwu wypadkach rozpoczynają się wagary, na razie indywidualne. Nie mają one nic wspólnego z fobią szkolną, chodzi tu po prostu o potrzebę zaspokajania chęci działania, doznawania przygód, pełni życia, a nawet imponowania rówieśnikom. Często niepowodzenia nie są głównym motywem ucieczki – po. prostu szkoła nie wytrzymuje pod względem atrakcyjności konkurencji z ulicą, podwórzem, rzeką, boiskiem.

Kolejną fazą nieprzystosowania jest wejście do grupy o charakterze aspołecznym. Dla wyłączeniowych – będzie to grupa ,,hippisopodob- na”, dla agresywnych – grupa „gitopodobna”. Jest to zjawisko nieuniknione. W sytuacji kryzysu rodziny i w poczuciu alienacji istnieje konieczność uzyskania oparcia w grupie, która akceptuję, umożliwia realizację potrzeb: u „gita” – mocnych wrażeń, próby siebie, walki, u wyłączeniowych – filozofii oraz ideologii. Aspołeczni zaspokajają również potrzeby emocjonalne, stwarzając pozory, że wreszcie ma się kogoś bliskiego. .

Duże znaczenie dla młodzieży „wyłączeniowej” ma narkotyk, ale może być to równie dobrze alkohol, jak i inny środek toksyczny. Nie najważniejsze jest tu odurzanie się, ale chodzi o środek, obrządek, rytuał cementujący grupę. „Ćpanie” to gwarowe określenie zażywania środków narkotycznych lub im podobnych. Początkowo robi się to, co inni, by nie wypaść z grupy, potem przychodzi okres, gdy zażywa się narkotyki szukając silnych doznań bądź niekiedy ulegając po prostu uzależnieniu od danego leku.

W obu postaciach, wyłączeniowej i agresywnej, następnym, niekiedy ostatecznym przejawem nieprzystosowania jest samobójstwo. U wyłączeniowych będzie to pomyłkowe przedawkowanie leku lub ostateczne znużenie i chęć wyłączenia się – odejścia. U agresywnych będzie to pewna forma agresji przeciw otoczeniu, przeciw krzywdzie. Niekiedy bywa to tylko demonstracja – samouszkodzenie, kiedy indziej chodzi tylko o szantaż, o uzyskanie doraźnych korzyści. W tym ostatnim etapie następuje jakby integracja obu form i odnosi się wrażenie, że samobójstwo czy samouszkodzenie jest wspólnym ich przejawem.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>