Metoda skorelowanych cech

Metoda ta znana jest w kilku wersjach opracowanych w USA, Włoszech, Polsce itd. Przedstawimy tu metodą polską, która umożliwia analizę zarówno poziomu rozwoju, jak i jego dynamiki, w tym harmonijności. Metoda oparta jest na stwierdzeniu, że z wiekiem zmienia się stosunek ciężaru ciała do jego wysokości i że proporcja ta może świadczyć o pewnych konstytucjonalnych różnicach w danej klasie wieku. Metoda daje więc możliwość oceny nie tylko procesu rozrostu (zwiększania się wielkości i masy ciała), lecz także różnicowania (zmiany proporcji tych dwóch cech).

Siatka skonstruowana jest w ten sposób (rys. 16), że na osi poziomej oznaczone są wielkości ciężaru ciała, na osi pionowej – wysokości ciała. Na tym tle skośnie przebiegają granice kanałów, które jednak dzielą między sobą dzieci o różnej proporcji ciężaru do wysokości. Pośrodku znajduje się więc kanał dzieci harmonijnie rozwiniętych, ku lewej dzieci szczupłych: KA (K = kobiety, ew. MA na siatkach dla chłopców) – przesunięcie w kierunku opóźnienia lub przyspieszenia nie przekracza w wieku szkolnym roku, rozwój jest w normie. „Wędrowanie” po kanałach jest także i w tej metodzie objawem zaburzeń rozwoju, zazwyczaj na skutek zmian warunków bytowych lub stanów chorobowych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>