Nerwice charakteryzują się niezwykłym bogactwem objawów

Możemy zaliczyć do nich zaburzenia zachowania, w których zasadniczo człowiek nie odczaiwa określonych dolegliwości, ale jego zachowanie jest dziwne, często niecelowe. Przykład: uczeń niezdolny, lecz ambitny podlega presji rodziny, która chciałaby go widzieć prymusem, a przynajmniej dobrym uczniem, lecz wysiłki nie dają rezultatu. Uczeń ten wie, że koledzy pracujący dużo mniej mają wyniki lepsze. Narasta poczucie krzywdy i dołącza się poczucie winy wobec rodziców, których dziecko kocha i na których opinii mu bardzo zależy.

Nie osiągając celu uczeń ten może stać się agresywny, niszczyć sprzęt szkolny, stać się brutalny i niegrzeczny w stosunku do nauczycieli i ko. lęgów, albo przyjmuje postawę bierną i traci całkowicie zapał do nauki.

Inny przykład: dziecko izolowane od rodziny w żłobku czy domu dziecka (ale również w szpitalu czy sanatorium) wykazuje regresję rozwojową. Zaczęło już chodzić, teraz nie chodzi, przestało mówić, miało opanowane czynności higieniczne – teraz oddaje kał w bieliznę. To także objawy reakcji nerwowych.

Jąkanie «(nie w każdej postaci), tiki, czynności automatyczne, ale przymusowe, jak ssanie palca, kiwanie się, dłubanie w nosie itp., być może drażnienie narządów płciowych może mieć u małych dzieci (przed dojrzewaniem) charakter reakcji nerwicowej. Nerwice, szczególnie u najmłodszych dzieci, mają charakter złożony i wieloobjawowy, nasilają się bądź też łagodnieją stwarzając obraz urozmaicony.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>