NERWICE

Trudność omawiania nerwic polega na tym, że brak jest jednolitej ich definicji, a proponowane przez różnych autorów są ze sobą niekiedy wprost sprzeczne. Zarówno dla praktyki, jak i badań naukowych sytuacja taka jest niekorzystna.

Najczęściej przyjmuje się, że nerwica to taki stan czynnościowych zaburzeń układu nerwowego, w jakim człowiek nie jest jeszcze chory, odczuwa jednak dolegliwości lub zachowanie jego jest zaburzone, „inne”, dziwaczne, nierozsądne. Przyjmuje się, że nerwica powstaje na skutek działania niekorzystnych warunków życia. Chodzi tu nie o warunki biologiczne (żywienie, zatrucia, infekcje), lecz o wpływy psychiczne. Jeżeli człowiek podlega naciskowi nie sprzyjających warunków życiowych trwających długo, których nasilenie przekracza próg jego wytrzymałości – to pojawiają się objawy, niekiedy zresztą bardzo różnorodne i złożone, lub występują zaburzenia zachowania. Istotnym czynnikiem różniącym nerwice od chorób psychicznych jest świadomość towarzysząca objawom. Dotyczy to niektórych form reakcji nerwicowych, np, natrętnych lęków, z których bezsensu człowiek zdaje sobie sprawę, a nie potrafi się jednak z nich wyzwolić.

Pojęcie nerwic zrobiło niezwykłą „karierę” w ostatnich ‚dziesiątkach lat, trzeba jednak przyznać, że już w odległej przeszłości obserwowano niekiedy analogiczne zjawiska. Szczególnie w średniowieczu występowały niemal epidemie zachowań nerwicowych. Zaliczyć do nich można grupową histerię, pochody biczowników, taneczników, ekstazę religijną czy „opętanie przez złego ducha”. Zabobonnego, średniowiecznego człowieka, zależnego od praw natury, prześladował permanenty stan lęku, toteż był on podatny na wszelkie zbiorowe reakcje nerwicowe. Wydaje się, że taki charakter miały wyprawy krzyżowe, a już na pewno wyprawy krzyżowe dzieci.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>