NIEPRZYSTOSOWANIE SPOŁECZNE CZ. II

Chcąc bardzo orientacyjnie i szacunkowo podać jakiś rząd wielkości, przytoczymy dane opracowane w latach 1974/75 dla Warszawy. Instytucje zajmujące się nieprzystosowaniem młodzieży zgadzały się z tym, , że w Warszawie liczba młodzieży agresywnej, tzw, „gitowców” i im podobnych, wynosiła 5-7 tys., zaś zaawansowane postacie wyłączeniowe (postawy typu hippi oraz toksykomani) obliczono na 500 do tysiąca przypadków. Podkreślić należy, że były to jednak zupełnie dowolne szacunki, oparte na ówczesnej znajomości środowisk, oraz że był to okres szczytowego nasilenia tych zjawisk w Warszawie.

Rokowanie co do rozwoju lub zaniku zjawiska można pośrednio opierać na analizie przyczyn. Jeżeli przyczyny mają tendencję do zanikania, możemy spodziewać się regresji zjawiska i odwrotnie, jeżeli przyczyny narastają, trudno liczyć na poprawę (przynajmniej doraźną i szybką).

Przyczyny nieprzystosowania są bardzo złożone. Są wśród nich bardzo ogólne, jak np. sytuacja młodzieży w naszej cywilizacji. Są i bardziej uchwytne, będące podstawą wykolejenia poszczególnych osobników, jak np. wadliwa struktura rodziny czy rażące błędy wychowawcze.

Analizując przyczyny, sięgnijmy najpierw do zjawisk o charakterze ogólnym. Otóż struktura społeczna naszej cywilizacji wyznacza młodzieży ramy działania nie odpowiadające jej psychicznym potrzebom. Oczywiście jest bardzo wiele młodzieży, która z trudem jest w stanie zaspokoić swe potrzeby psychiczne w sposób społecznie akceptowany. Ogólnie jednak powszechnie wiadomo, że młodzież jest grupą ludności, której potrzeby zaspokajane są tylko częściowo i niedoskonale.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>