Okresowy regres wysokości ciała

Okresową regresję wysokości ciała obserwowano także w Hiszpanii w czasie wojny domowej, w Leningradzie w czasie oblężenia podczas wojny, w Chile w latach 1920-1960, w Holandii w latach powojennego głodu spowodowanego zniszczeniem i zatopieniem uprawnych pól itd. Regresję wysokości ciała obserwujemy i obecnie u niektórych ludów afrykańskich i azjatyckich. W Indiach, gdzie mimo znacznych wysiłków władz sytuacja żywieniowa nie poprawia się wobec olbrzymiego przyrostu naturalnego ludności, co najmniej od 100 lat obniża się przeciętna wysokość ciała. Przyczyny tego stanu rzeczy tamtejsi uczeni dopatrują się obok głodu w relaksacji selekcji intensywniejszej przed laty, która eliminowała przede wszystkim osoby niskorosłe. Na skutek rozwoju medycyny umieralność w Indiach znacznie się zmniejszyła, pozostaje jednak niedożywienie, obniża się ilość białka zwierzęcego spożywanego przez jednego mieszkańca, podczas gdy ceny żywności względem zarobków wzrastąją.

Wreszcie w niektórych populacjach (np. na Mikronezji) nastąpiła stabilizacja wysokości ciała, wynikająca zapewne ze znoszenia się wpływów korzystnych i niekorzystnych. Pewne szczególnie wysoko uprzemysłowione kraje wykazują także stabilizację wysokości ciała wśród warstw zamożnych. Osiągnęły one przypuszczalnie ten poziom warunków bytowych, powyżej którego w warunkach obecnej cywilizacji nie występuje stymulacja do zwiększania się wysokości ciała.

Można też powiedzieć, że w poszczególnych populacjach największe przyrosty wysokości ciała wykazują warstwy ubogie (rys. 13.15), zaś wśród państw te narody, które znajdowały się w gorszych warunkach ekonomicznych. Na przykład w łatach 1892-‚1963 przyrost wysokości ciała w USA wyniósł od 1 do 4% w różnych populacjach, podczas gdy w Japonii średnio 7,4%.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>