Okresy wylęgania, zaraźliwości i izolacji chorych zakaźnie cz. II

– Płonica i angina paciorkowcowa 2-5 dni Okres obecności paciorkowców B-hemolizujących z grupy A w jamie nosogard- łowej lub okres leczenia Co najmniej 7 dni od rozpoczęcia podawania penicyliny lub jej odpowiedników

– Poliomyelitis ant, acuta 3-21 dni Do 6 tygodni do pojawienia się objawów klinicznych Hospitalizacja obowiązkowa przez co najmniej 6 tygodni od pojawienia się objawów klinicznych

– Różyczka 14-21 dni 7 dni przed i 4 dni od pojawienia się wysypki Co najmniej 4 dni od pojawienia aię wysypki

– Salmonelozy odzwierzęce 1-60 godz. Okres choroby i wydalanie pałeczek Salmonella Postępowanie zgodnie z obowiązującą instrukcją

– W.Z.W« typu A lć-50 dni 14-21 dni przed i 7 dni po wystąpieniu żółtaczki Hospitalizacja obowiązkowa nie krócej niż 14 dni od zachorowania

– Szczepienie przeciw błonicy. Błonica (dyfteryt) była jedną z najgroźniejszych chorób zakaźnych wieku dziecięcego. Szczepionka przeciwbło- nicza zawiera tzw. anatoksynę, czyli substancję chemiczną zbliżoną do toksyny (jadu) błoniczej, tak jednak zmienioną, że powoduje ona powstawanie przeciwciał przeciwbłoniczych, nie wywołując choroby.

Skuteczność szczepień jest uderzająca. W Polsce jej efekty można zilustrować danymi przedstawiającymi spadek zachorowań po wprowadzeniu szczepień (tab. 16.1).

Szczepienie przeciw tężcowi. Szczepienie to ma szczególne znaczenie wśród młodzieży. Zarazki tężca, cechujące się wielką żywotnością i odpornością na działanie czynników fizycznych, mogą przetrwać w glebie nawet latami (w normalnych warunakch saprofitują w przewodzie pokarmowym zwierząt domowych, zwłaszcza koni). Jeżeli do rany dostanie się ziemia zanieczyszczona nawozem, to wraz z nią mogą przeniknąć zarazki tężca. Każde więc skaleczenie w warunkach naszej wsi grozi zakażeniem tężcem.

W przypadku skaleczenia jako metodę zapobiegawczą stosowano surowicę końską zawierającą przeciwciała przeciwtężcowe. Jednak zarówno skuteczność tej metody, jak i częste reakcje uczuleniowe (alergia na cbce białko wprowadzone pozajelitowo) stawiały wartość tej metody pod znakiem zapytania. Natomiast szczepienia okazały się bardzo skuteczne.

Szczepienie przeciw chorobie Heinego-Medina. Była to jedna z bardziej groźnych chorób zakaźnych, ponieważ pozostawiała trwałe kalectwo. Wprowadzenie szczepień dało bardzo pomyślne rezultaty (tab. 16.1).

Inne szczepienia ochronne. Opracowano metody skutecznych szczepień także przeciw innym chorobom zakaźnym, nie znalazły one jednak jeszcze powszechnego zastosowania na skutek pewnych niedoskonałości w naszej epidemiologii i nie odrgywają dotychczas większej roli.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>