Szczepienia ochronne – dalszy opis

W Polsce wprowadzono masowe szczepienie w okresie Księstwa Warszawskiego. Mimo wrogości niektórych lekarzy i teologów szczepienia te były popularne i zdobyły sobie uznanie w szerokich rzeszach ludu. Zdarzało się, że z najodleglejszych wiosek raz w życiu dziecko szło do. lekarza, by zaszczepić się przeciw ospie.

Brak oporu szerokich mas przeciw szczepieniom ospy jest tym dziwniejszy, że zawsze po nich występowały powikłania, nierzadko bardzo ciężkie i nawet prowadzące do zgonu. Okazuje się jednak, że lęk przed ospą był silniejszy niż lęk przed szczepieniem i jego ew. powikłaniami.

Ponieważ w naszej strefie geograficznej ospa praktycznie nie występuje, szczepienia przeciw niej znacznie ograniczono i nie są już stosowane jak dawniej trzy razy w życiu w odstępach 7 lat. Decyzję o podjęciu szczepień podejmuje Ministerstwo Zdrowia. W chwili obecnej obowiązuje szczepienie dzieci w 1. r.ż. (nie wcześniej niż w wieku 10 miesięcy).

Szczepienie przeciwgruźlicze – szczepionka BCG. Szczepionka BCG, na której nazwę składają się pierwsze litery nazwisk jej twórców, badaczy francuskich, zawiera żywe prątki gruźlicy zmienione w ten sposób, że po wprowadzeniu do ustroju wywołują odporność, nie powodując choroby. Szczepionka ta została wyprodukowana w roku 1918, ale droga do masowych szczepień była długa i dramatyczna.

Nigdy i nikomu nie udało się stwierdzić szkodliwości szczepienia BCG. Nawet najwięksi wrogowie szczepień nie zdołali udowodnić ani jednego przypadku zgonu związanego ze szczepieniem. Natomiast skuteczność szczepień była stale potwierdzana zarówno za pomocą badań naukowych, jak też i pewnych eksperymentów.

Szczepienia napotkały opory z powodu tragicznych pomyłek, np. szczepienie dzieci zjadliwym prątkiem lub zakażeniem ich przez chory personel szpitalny. Był także i inny argument, gdyż pierwotnie stosowana szczepionka rzeczywiście dawała nieraz tzw wzmożone odczyny, głównie w postaci zmian zapalnych w obrębie węzłów chłonnych szyi i okolicy podżuchwowej, tak że mogły zdarzać się powikłania chorobowe.

Od czasu wprowadzenia masowych szczepień gruźlica nie jest już tak groźna. Nie spotyka się już dziś takich postaci, jak gruźlica opon i mózgu, gruźlicze zapalenie kości i stawów czy wreszcie rozsiana gruźlica płuc – tzw. prosówka. Szczepienie nie wyklucza zachorowania, gwarantuje jednak mniejsze jego prawdopodobieństwo i jeżeli już zachorowanie nastąpi – łagodniejszy przebieg.

Próby tuberkulinowe są to zabiegi wykonywane w celu ustalenia, czy badany jest odporny na gruźlicę, czy też nie. Wykorzystuje się tu zjawisko alergii, działając na skórę badanego tuberkuliną, czyli wyciągiem ze starej hodowli prątków. Obrzęk i zaczerwienienie w miejscu zadziałania wskazuje na istnienie alergii, czyli w tym wypadku odporności przeciwgruźliczej. Osobnik nieodporny powinien być zaszczepiony.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>