Szczepienia ochronne

Szczepienia przeciw ospie prawdziwej. Zastosował je po raz pierwszy w roku 1796 angielski lekarz Edward Jenner. Data ta jest jedną z niewielu w historii ludzkości wartą zapamiętania. Ospa prawdziwa była od wieków chorobą, która szerzyła spustoszenie wśród ludności wszystkich znanych nam rejonów świata. Oprócz znacznej śmiertelności powodowała oszpecenie twarzy, ozdrowieńca bliznami, zwanymi popularnie „dziobami”. Było to zjawisko tak częste, że ludzie bez blizn na twarzy wyróżniali się, a o dziewczętach mówiono „gładka panna”.

W chwili odkrycia szczepień Jenner nie miał pojęcia o czynniku wywołującym ospę. Pamiętać należy, że pierwsze drobnoustroje odkrył Pasteur ok. roku 1860, a wirusy wykryto dopiero po skonstruowaniu mikroskopu elektronowego, czyli w połowie XX wieku.

Odkrycie Jennera było więc wynikiem genialnej zdolności obserwowania i wyciągania wniosków. Oparł się on na obserwacji, że kobiety dojące krowy na ospę nie chorują. Badając, dlaczego tak jest, stwierdził, że mają one na rękach, w miejscach stykających się z wymieniem chorej krowy, blizny identyczne z bliznami ospowymi. Doszedł więc do wniosku, że zakażenie powoduje tylko owrzodzenia miejscowe i pozestawia odporność przeciw zakażeniu typowemu.

Dalej należało już tylko świadomie zaszczepić człowieka wydzieliną pobraną z owrzodzeń ospowych umiejscowionych na wymieniu krowy. W roku 1796 zaszczepiony został kilkuletni chłopiec, który gdy wybuchła kolejna epidemia, na ospę nie zachorował.

Walka między zwolennikami i wrogami szczepień była zacięta i długotrwała, toczyła się ona na całym świecie, także i w Polsce. Argumenty wysuwane przeciw szczepieniom były natury filozoficzno-religijnej, pseudonaukowej, a także oparte na plotkach.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>