Wady wzroku cz. II

Krótkowzroczność, w przeciwieństwie do nadwzroczności, jest wadą mającą tendencję do powiększania się wraz ze wzrostem dziecka. W okresie dojrzewania, gdy następuje wprawdzie niewielki, ale szybki wzrost długości gałki ocznej, dochodzi zwykle do nasilenia się krótkowzroczności, a nawet do jej powstania. Wadę tę wyrównujemy soczewkami rozpraszającymi. Dzieci z tą wadą wymagają częstej kontroli lekarskiej i muszą stale nosić okulary.

Najczęstszą postacią zaburzeń widzenia obuocznego u dzieci jest zez. W prawidłowo pracującym narządzie wzroku obie gałki oczne ustawione są równolegle i obraz przedmiotu powstaje w identycznych miejscach siatkówki – w plamkach obu oczu, a następnie zostaje zlany w korze mózgu w jeden obraz. Jeżeli gałki oczne nie są ustawione równolegle, a ich osie ulegają skrzyżowaniu, mówimy o zezie.

Obraz przedmiotu w oku zezującym powstaje poza plamką, w miejscu mającym gorszą zdolność widzenia. W plamce zaś tego oka może powstać obraz innego przedmiotu. Stan ten wyłącza oko zezujące z procesu widzenia, pracuje tylko jedno oko zdrowe. Następstwem tego jest niedowidzenie oka zezującego na skutek jego nieużywania i zaburzenia widzenia obuocznego.

Zez występuje u ok. 3-5% dzieci, Jego przyczyny są różne. Mogą to być zmiany w mięśniach gałek ocznych, ich porażenie lub niedowład, uraz podczas porodu, nie wyrównano wady wzroku. Czynnikami usposabiającymi do ujawnienia się zeza są choroby zakaźne, urazy psychiczne. Ważną rolę odgrywa także czynnik dziedziczny. Zaburzenie to jest przeszkodą w wykonywaniu wielu zawodów, jest również bardzo szpecące, stanowiąc źródło kompleksów i stanów nerwicowych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>