Wiek kostny

Wiek ten można określić na podstawie analizy obrazu kostnienia na zdjęciu rentgenowskim. Powoduje to zresztą uzasadnione zastrzeżenia, należy bowiem unikać niepotrzebnego napromieniania, które może stać się źródłem mutacji i zaburzeń rozwojowych. Zdjęcia ręki przy zabezpieczeniu gonad są jednak na tyle bezpieczne, że metodę tę stosuje się, szczególnie gdy chodzi o formowanie odrębnych grup pod względem wieku rozwojowego do celów rehabilitacji, korekcji wad postawy ciała itp.

Etapy rozwoju kośćca można prześledzić na rys. 48, posługując się przy ocenie odpowiednim atlasem dla dzieci polskich (J. Kopczyńska- Sikorska: Atlas radiograficzny rozwoju kośćca dłoni i nadgarstka. PZWL, Warszawa 1969).

Zdjęcie rentgenowskie ręki i nadgarstka oraz nasad dalszych kości przedramienia porównujemy z wzorcami zamieszczonymi w atlasie. Wiek wypisany pod wzorcem najbardziej podobnym dla dzieci danej płci określa wiek kostny badanego dziecka. Należy przy tym brać pod uwagę nie tylko liczbę elementów, w których nastąpiło kostnienie, lecz także ich wielkość i kształt. Oczywiście dobranie z atlasu wzoru identycznego jest niemal niemożliwe, istnieje bowiem wiele konstytucjonalnych (genetycznie uwarunkowanych) różnic w budowie poszczególnych kości u różnych osób. Wystarczające jest jednak dobranie obrazu odpowiadającego danej fazie rozwoju poszczególnych kości. Metoda ta jest skuteczna w okresie od urodzenia aż do 16-20 r.ż. (krócej u osób wcześniej dojrzewających). Inne metody oceny wieku kostnego są bardziej złożone. Opis ich można znaleźć w podręcznikach metod kontroli rozwoju.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>