Żłobek jako instytucja zastępcza

W bardzo trudnych sytuacjach jedynym wyjściem dla obojga pracujących rodziców bywa umieszczenie dziecka w żłobku. Jest to najczęściej ostateczność i pobyt w najlepiej nawet zorganizowanym żłobku nie jest w stanie zapewnić dziecku optymalnych warunków rozwoju.

Przebywa tam wiele dzieci i możliwość wzajemnego zakażenia się jest bardzo duża. Zasadniczo przyjmuje się do żłobka tylko zdrowe dzieci. Przed przyjęciem przewiduje się codzienne ranne badanie na filtrze, wielu jednak chorób w ich początkowej fazie nie wychwytuje się. Tak więc do czasu nabycia odporności dziecko przyjęte do żłobka ustawicznie choruje.

Wobec mniejszej ilości bodźców stymulujących rozwój psychoruchowy dziecka jest gorszy w żłobku niż w rodzinie. System pracy kobiet i dostosowana do tego organizacja żłobka przewidują konieczność odnoszenia dziecka tbardzo wcześnie, w porze, kiedy powinno ono spokojnie spać. Niekiedy podróż, do żłobka jest długa i uciążliwa, co może niekorzystnie odbijać się na zdrowiu psychicznym dziecka.

Trzeba jednak stwierdzić, że niewątpliwą zaletą żłobka jako instytucji jest stała i fachowa opieka lekarska i pielęgniarska, właściwe żywienie oraz prawidłowa higiena osobista. Nie bez znaczenia jest także rola żłobka jako instytucji oświaty zdrowotnej. Od fachowego personelu matka uczy się właściwych metod pielęgnowania i żywienia.

Drugi i trzeci rok życia nazywamy niekiedy wiekiem żłobkowym. Szkodliwość pobytu dzieci w tym okresie poza rodziną jest nieco mniejsza w porównaniu z niemowlętami. Dynamika rozwoju starszych dzieci jest już wolniejsza i bodźcem rozwojowym (oczywiście mniej doskonałym) może być dla dziecka w tym wieku także kontakt z rówieśnikiem.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>